A lo llargu de los años,
cuando en Trabazos había más xente y cousas que facer, dábanse situaciones nu
tiempu y del temporal que podían faceye mueitu
mal a los bienes que había, sobre todo a las cosechas. Pa intentá influyir na
posible protección d’ellos, rogábase, invocábase y pedíase ayuda. Dalguna
d’estas situaciones yeran típicas del branu, cumu las turmentas.
Cuando había truenu cun
ñubrina, decíase un conxuro pa espantala: “Marcha truena ñubrineira, nun andes
pur estos caminos, cuéi outru caréu onde nun haiga pan nin paya, onque seya pa
la sierra de Sanabria”.
La ñubrina yera
dañina pa mueitas cousas, asina que había que facer lo posibre pa espantala.
Había más d’un xeitu de rogaye que marchara:
* ”Marcha, ñubrina
marcha, de montes y vallinas, qu’eillí alantre vien tíu xancu cunu sou caballu
brancu. Pon un pía nuna piedra y brinca pa la sierra”.
* “Marcha ñubrina,
monte y vallina. Pon un pía na piedra y salta pa la sierra, qu’eillí verás a
Juan Blanco cunun burru brancu, una perra capilluda y un gallu cantador que da
vueltas alredor”.
Facíase un corru
mientras se cantaba, dando vueltas alredor ñuesa y sin pará hasta cayé de culu.
Cuando había
tormenta, pa que nun veniera un pedrazu y estrupiara todo, encendíase una vela bendita
(que había estáu encendida na tarde y noche del Jueves Santo, delantre del
Santísimo) y recitábase:
“Santa Barbara bendita
que nu cielu estás escrita,
cun papel y augua vendita.
Guarda pan y vinu
y a la xente un caminu”.
Outras
maneras de facer pa espantá el truenu y los rellustríos yeran:
-
Poné laurel no llume pa qu’escaparan.
-Tocá
las campanas de la igresia deciendo: “Tente truena, tente truena”. Ou esta outra: “Tente ñubre, tente tú, que dios puede más que tú “.
Un
saludo para todos
Rosalía Carrera Cañal & Asociación Cultural Vurvuletas